Μαΐου 19, 2016

Οδοιπορικό στην Ορεινή Αρκαδία

Στα Λαγκάδια είχα πάει προ ετών και είχα ενθουσιασθεί από το περιβάλλον: παντού πετρόκτιστα σπίτια, ανηφορικοί δρόμοι με καλντερίμια, δένδρα που το φύλλωμα τους σκίαζε τις αυλές των σπιτιών που είχαν ασβεστωμένα κατώφλια, παράθυρα με λουλούδια, αυλές με γλάστρες. Από νωρίς το μεσημέρι άναβε η φωτιά στη ταβέρνα και οι μυρωδιές από τα ψητά γέμιζαν τα στενά και τις ανηφοριές. Κέντρο όπου ανθούσε η παράδοση της ξυλογλυπτικής: γκλίτσες, κουτιά, σκαμνιά, κουτάλες και φτυάρια αρτοποιού - κάθε είδους οικοτεχνικού ξυλόγλυπτου είδους, έφτιαχναν οι μάστορες της εποχής - παράδοση που συνεχίζεται έστω και λιγότερο σήμερα. Τότε έβλεπες έναν άνδρα - φιγούρα του '21 ντυμένος με τη φουστανέλα να τριγυρίζει τα πετρόκτιστα στενά στηριζόμενος στη μαγκούρα του! Στο δρόμο προς την ορεινή Γορτυνία βρίσκεται και η Δημητσάνα!
Πετρόκτιστα χωριά σαν από σκηνικό παραμυθιού, μοναστήρια σαν αετοφωλιές που αιωρούνται στους γκρεμούς πάνω από τον Λούσιο και μια καινούργια ορεινή περιπέτεια στο πρώτο πιστοποιημένο μονοπάτι της Ελλάδας. Η Γορτυνία πάντα είναι ακαταμάχητη, μα ο χειμώνας στ’ αλήθεια τής πάει πολύ! Η καρδιά της ορεινής Αρκαδίας χτυπάει στη Γορτυνία.

Στη Στεμνίτσα και τη Δημητσάνα, στο φαράγγι του Λούσιου με τα ασκηταριά και τα αιωνόβια μοναστήρια του, στις ατέλειωτες διαδρομές στα ανάγλυφα του Μαινάλου και του Μυλάοντα, στα απροσδιόριστα χρώματα της οξιάς και του έλατου που μπερδεύονται συνεχώς με τη στιβαρότητα της πέτρας των παραδοσιακών οικισμών, στα χέρια των μαθητών της Στεμνίτσας που επιμένουν να μετουσιώνουν την πλούσια παράδοση των παλιών τεχνιτών σε καινούργια έργα τέχνης. Μα και στις αμέτρητες ιστορίες της Επανάστασης, που για κάθε γωνιά της Γορτυνίας έχουν να διηγηθούν και κάτι άλλο, στους ιστορικούς μπαρουτόμυλους, στα γραφικά καφενεία των μικρών χωριών, αλλά και στις σύγχρονες υποδομές που αυξάνονται και πληθύνονται και κάνουν τη Γορτυνία όλο και πιο ελκυστική. Το Μαίναλο εκ των έσω

Η πρώτη γνωριμία γίνεται στη Βυτίνα, από τους πρώτους οικισμούς που αναπτύχθηκαν, δίνοντας έτσι το σύνθημα και για τους επόμενους. Είναι και το πιο δημοφιλές ορμητήριο για το Μαίναλο, επόμενο ήταν λοιπόν να αναπτυχθούν εδώ μερικά από τα πιο γνωστά ξενοδοχεία και εστιατόρια της Αρκαδίας. Γύρω από τον μαρμαρόχτιστο Αγιο Τρύφωνα θα βρεις το ιδιαίτερο τοπικό μέλι, από τα δάση κεφαλληνιακής ελάτης που αγκαλιάζουν αυτή την πλευρά του βουνού. Μια ανάσα από τη Βυτίνα, εκεί που ανοίγεται το φαράγγι του ποταμού Μυλάοντα, συναντάς το μοναστήρι της Κερνίτσας, χτισμένο στην άκρη του γκρεμού, όπως και τα περισσότερα μοναστήρια που θα βρεις στη Γορτυνία. Αποχαιρετώντας τις μοναχές της Κερνίτσας, η ατάκα τους στο κατευόδιο σε βάζει κατευθείαν στο κλίμα: «Στο μονοπάτι θα πάτε;». Όπου «μονοπάτι» το Menalon Trail, το πρώτο μονοπάτι στην Ελλάδα με διεθνή πιστοποίηση και κατοχύρωση ποιότητας και ασφάλειας (και μόλις το 9ο στην Ευρώπη).

Είναι μια διαδρομή που ξεκινά από το φαράγγι του Λούσιου ποταμού και σε 75 χιλιόμετρα περνά από το δυτικό Μαίναλο, διασχίζει το φαράγγι του Μυλάοντα και καταλήγει στα Λαγκάδια, διατρέχοντας τα πιο εμβληματικά χωριά της περιοχής, σε μια χορταστική περιήγηση. Αλλη μια απόδειξη της τεράστιας δυναμικής που διαθέτει η Γορτυνία… Αν η Γορτυνία είχε βασιλιά και ήθελε ο θρόνος του να στέκει ψηλότερα απ’ όλους, θα τον έστηνε στα Μαγούλιανα. Με υψόμετρο 1.367 μ. το χωριό είναι το υψηλότερο κατοικημένο σημείο της Αρκαδίας. Γι’ αυτό και ο Κολοκοτρώνης πολλές φορές οχυρώθηκε εδώ. Το ιδιαίτερο κλίμα της περιοχής μάλιστα θεωρήθηκε ήδη από τον περασμένο αιώνα ιδανικό για τη θεραπεία διαφόρων παθήσεων. Λίγο έξω από το χωριό λειτούργησε πριν από εκατό χρόνια και σανατόριο (το ίδρυσε η αδελφή του Παύλου Μελά, Αννα Παπαδοπούλου) για την περίθαλψη στρατιωτών των Βαλκανικών Πολέμων. Λίγο παραπέρα, στη Λάστα, θα βρεις το… πρωτοποριακό καφενείο-self service, δίπλα στον Αγ. Γεώργιο. Στο γειτονικό Βαλτεσινίκο η καλή φήμη του χωριού αφορούσε όχι τόσο το κλίμα όσο τους ξυλογλύπτες τεχνίτες του, με ειδικότητα στα τέμπλα των εκκλησιών.

Σήμερα η παράδοση μπορεί να μη συνεχίζεται, ωστόσο αξίζει να έρθεις μέχρι το χωριό για να δεις το παλαιομονάστηρο του Αγίου Νικολάου, ένα εκπληκτικό (εγκαταλελειμμένο σήμερα) μοναστήρι μέσα σε βράχο. Το χωριό της Μυγδαλιάς είναι μία (η ανατολική) από τις «πύλες» προς την τεχνητή λίμνη του Λάδωνα και το φημισμένο γεφύρι της Κυράς. Αν δεν καταφέρεις να το εντοπίσεις, μην ξαφνιαστείς: για μεγάλες περιόδους του χρόνου το πεντάτοξο γεφύρι του 13ου αι. βυθίζεται στα νερά της λίμνης, για να επανεμφανιστεί όταν τα νερά αποτραβηχτούν και πάλι. Μια βόλτα περιμετρικά της τεχνητής λίμνης σε φέρνει στο φράγμα της ΔΕΗ, στο δυτικό άκρο της, κι από εκεί φτάνεις μέχρι τα Τρόπαια με το κάστρο της Άκοβας, τη Βάχλια και τη Δήμητρα με το ιερό της αρχαίας θεάς, την Κοντοβάζαινα στις παρυφές του Αφροδίσιου όρους, αλλά και νοτιότερα στην Ηραία με τα ιαματικά λουτρά, γνωστά ήδη από την αρχαιότητα.

Πριν πάρεις κατεύθυνση για το φαράγγι του Λούσιου, θα σταθείς σε ένα από τα πιο ιδιόμορφα χωριά της Γορτυνίας. Χτισμένα σε μια απότομη, κάθετη πλαγιά, με κλίση που φτάνει και το 70%, τα Λαγκάδια εντυπώνουν ανεξίτηλα την εικόνα τους στον νου σου. Η φήμη μάλιστα των Λαγκαδινών μαστόρων δεν είχε το ταίρι της σ’ ολόκληρη την Πελοπόννησο: οι τεχνίτες του χωριού έφτιαχναν αγγέλους από πέτρα και φυσικά έβαλαν τα δυνατά τους όταν έφτιαχναν και το ίδιο το χωριό τους. «…έκαμνεν η Δημητσάνα…» Πηγάζει ανάμεσα στην Καρκαλού και το Ράδος και μέχρι να ενωθεί με τον Αλφειό διατρέχει το πιο γνωστό φαράγγι της Αρκαδίας. Οδηγός για το υπόλοιπο ταξίδι στη Γορτυνία, ο ποταμός Λούσιος τα έχει όλα: ασύλληπτη φύση με χιλιάδες χρώματα να εναλλάσσονται ανάλογα με τις εποχές, τα πιο ιστορικά μοναστήρια της Πελοποννήσου αλλά και μερικά από τα ωραιότερα χωριά.

Και πρώτη πρώτη η Δημητσάνα. Τη βλέπεις να φανερώνεται ξαφνικά μετά την τελευταία στροφή του δρόμου, απλωμένη στην κορυφογραμμή δυο αντικριστών λόφων, κι αμέσως καταλαβαίνεις πως κάτι ιδιαίτερο συμβαίνει εδώ. Ο πιο παλιός οικισμός της Αρκαδίας (κατοικείται από τον 7ο αι.), η Δημητσάνα, έδωσε διαχρονικά τα πάντα: στην περίφημη Σχολή της δίδαξε εκατοντάδες ηγετικές μορφές της Ορθοδοξίας, οι μπαρουτόμυλοι του χωριού δούλευαν νύχτα-μέρα για να δίνουν το απαραίτητο μπαρούτι στις ανάγκες της Επανάστασης («μπαρούτι είχαμε, έκαμνεν η Δημητσάνα…» σημείωνε ο Γέρος του Μοριά), έδωσε ακόμη και τα ίδια τα βιβλία της περίφημης Βιβλιοθήκης της για να φτιάχνουν οι αγωνιστές τα φυσεκλίκια τους.

Ομως δεν έχει μόνο παρελθόν· έχει παρόν και πολύ περισσότερο μέλλον, που της εξασφαλίζουν οι νέοι που επιστρέφουν φέρνοντας ζωή και νέες ιδέες. Στα καλντερίμια της ανακαλύπτεις μαγαζιά και καφέ φτιαγμένα με μεράκι, ανεβαίνεις μέχρι τους λόφους της Αγίας Παρασκευής και του Κάστρου για να αγναντέψεις τη θέα, περνάς από τη Βιβλιοθήκη αλλά και το εντυπωσιακό Μουσείο Υδροκίνησης. Δυο βήματα από τη Δημητσάνα είναι η Ζάτουνα, τόπος εξορίας του Μίκη (υπάρχει και σχετικό μουσείο αφιερωμένο στον συνθέτη), και το Ζυγοβίστι, με το ηρώο αφιερωμένο στα πρωτοπαλίκαρα του Κολοκοτρώνη. Από τη Δημητσάνα ξεκινάς να κατέβεις και στο φαράγγι του Λούσιου, με πρώτη στάση στη μονή Αιμυαλών (16ος αι.).

Πηγή: Γορτυνία: Ένα ορεινό παραμύθι στην Αρκαδία http://wp.me/p3kVLZ-syN

Από mignatiou.com

Ιουλίου 18, 2012

Μακρυγιάννη Απομνημονεύματα

Στρατηγός Μακρυγιάννης 1797 - 1864
Απομνημονεύματα Ιωάννη Μακρυγιάννη
Πρόλογος Συγγραφέα
Κείμενο ελαφρώς προσαρμοσμένο

Αδελφοί αναγνώστες!
Επειδή έλαβα αυτή την αδυναμία να σας βαρύνω με την αμάθεια μου (αν βγουν στο φως αυτά που σας σημειώνω εδώ και εξηγούμαι πότε μου κόλλησε αυτή η ιδέα από το 1829, Φλεβάρη 26 στο Άργος και ακολουθώ αγώνες και άλλα περιστατικά της πατρίδος) σας λέγω, αν δεν τα διαβάσετε όλα, δεν έχετε το δικαίωμα - κανένας απ' τους αναγνώστες, να φέρει γνώμη ούτε υπέρ ούτε κατά. Ότι είμαι αγράμματος και δεν μπορώ να βαστήσω ταχτική σειρά στα γραφόμενα (η ξεκάθαρη και τακτική εξιστόρηση) βοηθάει στην ανάγνωση...

Μπαίνοντας σ' αυτό το έργο και γράφοντας για τα δυστυχήματα εναντίον της πατρίδος και θρησκείας, που προξενήθηκαν απ' την ανοησία μας και την ιδιοτέλεια μας - και από θρησκευτικούς και από πολιτικούς και από μας τους στρατιωτικούς, αγανακτώντας και 'γω από όλα αυτά - ότι ζημιώσαμε την πατρίδα μας και χάθηκαν και χάνονται τόσοι αθώοι άνθρωποι, σημειώνω τα λάθη ολονών και φθάνω εις την σήμερον, όπου δεν θυσιάζουμε ποτέ αρετή και πατριωτισμό και είμαστε εις τούτη την άθλια κατάσταση και κοντεύουμε να χαθούμε.

Γράφοντας αυτά τα αίτια και τις περιστάσεις όπου φέραμε τον όλεθρον της πατρίδας μας όλοι μας, τότε ως έχοντας και 'γω μερίδιο σ' αυτή την πατρίδα και κοινωνία, γράφω με πολλή αγανάκτηση εναντίον των αιτίων όχι γιατί έχω καμμιά ιδιαίτερη κακία εναντίον τους αλλά ο ζήλος της πατρίδος μου δίνει αυτή την αγανάκτηση και δεν μπόρεσα να γράψω γλυκύτερα.
Αυτό το χειρόγραφο από τις περιστάσεις μου έγιναν πολλές καταδρομές, το είχα κρυμμένο. Τώρα που το έβγαλα, το διάβασα όλο ως το 1850 Απρίλη, που το τελείωσα και είδα ότι δεν εξηγούμαι γλυκύτερα για κάθε άτομο.

Πρώτον λοιπόν αυτό, ύστερα δε πολλά μέρη επαναλμβάνω τα ίδια - ότι είμα αγράμματος και δεν θυμάμαι να βαστάω ταχτική σειρά και τρίτον τα της πρωθυπουργίας του Κωλέτη ο οποίος έκανε τόσα μεγάλα λάθη εναντίον της πατρίδος του και της θρησκείας του και των συναγωνιστών του - όλων τιμίων ανθρώπων, και να χύση τόσο άδικα αίμα των ομογενών του και να πάθει η δυστυχισμένη του πατρίδα και να εξακολουθεί να παθαίνει και εις τον πεθαμό του από τους ίδιους τους μαθητές του και συντρόφους του - που μας κυβερνούν, και οι προκομμένες του οι Βουλές και άλλοι τοιούτοι, που δεν άφησαν λεπτό στο ταμείο και όλο το κράτος το έφεραν σε μεγάλη δυστυχία και ανωμαλία.

Και ένας μεγάλος στόλος των σκύλων μας έχουν μπλόκο που είναι εδώ και τρεις μήνες και μας πήραν όλα τα καράβια και μας κατακερμάτισαν όλο το εμπόριο, και τσαλαπάτησαν την σημαία μας και πεθαίνουν της πείνας οι ανθρώποι των νησιών κι εκείνοι που έχουν τα καράβια τους και γυρνάνε στους δρόμους και κλαίνε με μαύρα δάκρυα.

Όλα αυτά τα δεινά και πλήθος άλλα είναι έργο του Κωλέτη και της συντροφιάς του - που άφησε να κυβερνιώμαστε μ' αυτό το σύστημα και με τους τοιούτους συντρόφους του. Και από αυτό παθαίνουμε και θα πάθουμε ακόμη ο Θεός το γνωρίζει. Κι αυτά όλα ήταν για τους ξένους σκοπούς του και τις ιδιοτέλειες του και για να κατακερματίσουνε την 3η Σεπτεμβρίου όπου καθορίζει περί Θρησκείας και άλλης σωτηρίας της πατρίδος το Σύνταγμα αυτό - μόνο που υπάρχει στο χαρτί και αντί να μας ωφελήσει, μας αφανίζει ολοένα. Όλοι οι άλλοι που γράφω στην αρχή είναι άγιοι μπροστά στη συντροφιά του τη σημερινή έτσι που τα πρώτα λάθη γέννησαν τα σημερινά.

Για όλα αυτά γράφω εδώ. Σαν άνθρωπος μπορεί να πεθάνω και ή τα παιδιά μου ή άλλος τα αντιγράψει για να τα βγάλει στο φως τα γραφόμενα μου πρώτα για τους ανθρώπους που γράφω με αγανάκτηση εναντίον τους και να τ' αλλάξει τις πράξεις του καθένα και τ' όνομα παρουσιάζοντας τα με τρόπο καλό, όχι με βρισιές, για να χρησιμεύσουν όλα αυτά εις τους μεταγενέστερους και να μάθουν να θυσιάζουν για την πατρίδα και τη θρησκεία περισσότερη αρετή για να ζήσουν σ' αυτή την πατρίδα και μ' αυτή τη θρησκεία.

Χωρίς αρετή και πόνο για την πατρίδα και πίστη στη θρησκεία τα έθνη δεν υπάρχουν. Και προσοχή να μη τους απαγάγει η Ιδιοτέλεια. Κι αν σκοντάψουν τότε στο γκρεμό θα πηγαίνουν καθώς το πάθαμε Εμείς. Όλο στον γκρεμό κυλάμε κάθε μέρα. Όταν λοιπόν βγει αυτό το χειρόγραφο στο φως, διαβάζοντας το όλοι οι τίμιοι αναγνώστες αρχή και τέλος τότε έχουν το δικαίωμα να κάνει ο καθένας την κρίση του είτε υπέρ είτε κατά.

Ο Μακρυγιάννης πέθανε στο σπίτι του στην Αθήνα, κοντά στις στήλες του Ολυμπίου Διός στη περιοχή που κατόπιν πήρε το όνομα του ενώ λίγο πριν είχε προαχθεί από την τότε κυβέρνηση με το βαθμό του Αντιστρατήγου!

Πηγή: Εκδόσεις Ωρόρα, "Μακρυγιάννη Απομνημονεύματα", Μαυρομιχάλη 11 —Πηγή Εικόνας

Ιουλίου 11, 2012

Η γενιά του '30 στη Ζωγραφική

"Πορτρετο Κυριας" - Αλεκος. Κοντοπουλος
Τα μεγαλύτερα ονόματα της Τέχνης της Ζωγραφικής του 20ου αιώνα: Γιάννης Τσαρούχης, Σπύρος Βασιλείου, Διαμαντής Διαμαντόπουλος, Νίκος Χατζηκυριάκος-Γκίκας, Νίκος Εγγονόπουλος, Γιάννης Μόραλης, Νίκος Νικολάου, έχουν τις ρίζες τους στη λεγόμενη "Γενιά του '30". Αυτούς τους ζωγράφους παρουσιάζει η Εθνική Πινακοθήκη - Μουσείο Αλεξάνδρου Σούτζου,ς στο παράρτημα του Ναυπλίου υπό τον τίτλο: "Η γενιά του 30 - Σε αναζήτηση της ελληνικότητας", με στόχο να παρουσιάσει τις πτυχές της ελληνικής ζωγραφικής στη δεκαετία 1930 - 1940.

Με στόχο μια ανθρωποκεντρική προσέγγιση των θεμάτων τους οι ζωγράφοι της δεκαετίας αυτής καταπιάστηκαν με την εξέταση της θέσης του ανθρώπου στον κόσμο που τον περιβάλλει. Μέσα σ' αυτόν τον κόσμο μελετούν το Αιγαίο και τα νησιά (Βασιλείου), τη λιτότητα μέσα στην αρχαιοελληνικό απολλώνιο πνεύμα (Γκίκας), μέσα από την βυζαντινή τέχνη προβάλλουν την παράδοση (Τσαρούχης) που κατανοεί το αδιέξοδο της διδασκαλίας του Κόντογλου και ανοίγει δρόμους προς το ανωτέρω παρελθόν αλλά και προς τον σύγχρονο μοντερνισμό (Ε. Ματίς).

Η έκθεση αντιπροσωπεύεται από πίνακες των: Κ. Παρθένη, Γ. Γουναρόπουλου, Γ. Μπουζιάνη, Θ. Τριανταφυλλίδη, Ν. Νικολάου, Γ. Τσαρούχη, Θεόφιλου, Σ. Βασιλείου, Ν. Χατζηκυριάκου–Γκίκα, Α. Αστεριάδη, Γ. Μόραλη, Α. Κοντόπουλου, Γ. Στέρη. Ν. Εγγονόπουλου και γλυπτά του Μ. Τόμπρου και της Μπ. Ραφτοπούλου.

Διεύθυνση έκθεσης: Ναύπλιο Σιδηράς Μεραρχίας 23 (Κτίριο Μηναίου), Διάρκεια έκθεσης: έως 15/10/'12

Αρχικό Άρθρο

Μαρτίου 06, 2012

Ο Ύπνος της Αδριανουπόλεως

Ο Υπνος της Αδριανουπολεως
Δεν ήμουν στην ηλικία που μπορούσα να ρωτάω. Άκουγα όμως. Κράταγα. Σημάδευα. Έδενα.
–«Πώς κοιμήθηκες απόψε; τι ύπνο είχες;» Άκουγα την απάντηση:
–«Της Αδριανουπόλεως
Δεν καταλάβαινα.
Αυτός έφυγε.
Ήταν μάταιο να ρωτήσω όλους τους άλλους. Εδώ δεν κατάλαβαν τόσα και τόσα...


Από τότε, τη λέξη την είχα χείλη μου.
Όχι πόλη, όχι χώρα, όχι χάρτη, όχι πατρίδα. Πατέρα, αγρύπνια.
Ρωτούσα, ζήλευα, μάλωνα, μάτωνα, κλώτσαγα, έστηνα αυτί σαν το ζώο, έψαχνα, έσκαβα, ίδρωνα, έσκαζα.
Δούλεψα, ταξίδεψα στον βορρά.. Ήρθα πιο κοντά. Όχι στον τόπο, όχι στην πύλη, όχι στην πόρτα. Ήρθα πιο κοντά στην ώρα στη στιγμή. Πιο κοντά στο δικαίωμα, να αξιωθώ την ερώτηση.
Να τη συναντήσω, να την κοιμηθώ, να την παιδέψω, να με παιδέψει, να ξημερωθώ μαζί της:
–«Πώς κοιμήθηκες απόψε; τι ύπνο είχες

«Είναι σπίτια που ξαγρυπνούν, πεινάνε τ' όνειρο, γαυγίζουν τ' αστέρια. Στρώνουν να κοιμηθούν τη νύχτα της Αδριανουπόλεως. Στη σκηνή της. Στο χαλασμένο, διαλυμένο φύλλο-φτερό στρώμα της. Υποφέρουν τον ύπνο του Πορθητή. Τον ταραγμένο. Μια νύχτα πριν την Άλωση. Ανεβάζουν τον πυρετό του Λιονταριού. Θέλουν. Ονειρεύονται. Ορέγονται. Τα αναγνωρίζεις, τα βλέπεις από μακριά, άλλο χτίσιμο, άλλα λιθάρια αλατόμητα, άλλο χρώμα, άλλα σεντόνια, άλλο φως, άλλο μαύρο, άλλο άσπρο, άλλα ρολόγια, άλλη αναπνοή, αλλιώς ο κήπος, το άνθισμα, ο κτύπος, άλλο κουδούνισμα, άλλο λάλημα, άλλη καμπάνα, άλλη φωνή.
Είναι έτοιμα να φύγουν να πετάξουν, με το ζόρι κρατιούνται στη γη, τα θεμέλια τους είναι αλλού, σε άλλους τόπους σε άλλους ανθρώπους —σ’ αυτούς που έρχονται τα βράδια και μπαίνουν κρυφά στον ύπνο τους.»

Ο Θοδωρής Γκόνης κατάγεται από την Αλωνίσταινα της Αρκαδίας. Γεννήθηκε στην Γκάτζια Ναυπλίας. Απόφοιτος της Δραματικής Σχολής Πέλλου Κατσέλη. Σπούδασε οικονομικά. Εργάστηκε στο θέατρο ως ηθοποιός μέχρι το 1996 – συμμετείχε σε όλες σχεδόν τις παραστάσεις του Θεατρικού Οργανισμού «Εποχή» του Β. Παπαβασιλείου.

Από το 1996 ασχολήθηκε κυρίως με τη σκηνοθεσία. Σκηνοθέτησε έργα των: Μισιτζή, Χουρμούζη, Βιζυηνού, Βυζάντιου, Τερτσέτη, Χόρν, Ξενόπουλου, Παλαμά, Κεχαϊδη, Φάϊς, Γρηγοριάδη, Αναγνωστάκη, Γονατά, Παπαδιαμάντη, Λόρκα, Σαίξπηρ, Αισχύλου κ.α. για το Κ.Θ.Β.Ε., ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ Αγρινίου, Πατρών, Β. Αιγαίου, Σερρών, Κομοτηνής, Φεστιβάλ Αθηνών και Επιδαύρου.

Έχει γράψει και σκηνοθετήσει τις μουσικοθεατρικές παραστάσεις: Γουσταύος Κλάους σε συνεργασία με τον Ν. Ξυδάκη («Πάτρα 2006 – Πολιτιστική Πρωτεύουσα της Ευρώπης»), Έχω άνθρωπο σε συνεργασία με τον Κ. Λειβαδά (Ζυγός, Αθήνα 2006), Καρόλου Ντηλ και Τσιμισκή σε συνεργασία με τον Γ. Ανδρέου (Μέγαρo Μουσικής Αθηνών, 2007).
Την περίοδο 2000 - 2007 ήταν καλλιτεχνικός διευθυντής του ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ Αγρινίου και από το 2008 έως το 2011 του ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ. Σερρών.

Το 1987 άρχισε τη συνεργασία του ως στιχουργός με τον Νίκο Ξυδάκη (Καϊρο - Ναύπλιο - Χαρτούμ, Κοντά στη Δόξα μια στιγμή, Τένεδος, Βενετσιάνα, Το μέλι των Γκρεμών, Βουή του Μύθου, Ακρωτήριο Ταίναρον, Ένα Τραγούδι για τον Νίκο Γκάτσο κ.α).
Ακολούθησαν συνεργασίες του με τον Γιώργο Ανδρέου, Χρήστο Νικολόπουλο, Ορφέα Περίδη, Παντελή Θαλασσινό, Κώστα Λειβαδά, Τάσο Γκρούς, Παναγιώτη Καλαντζόπουλο, Πέτρο Ταμπούρη, κ.ά
Από τον Απρίλιο του 2009 έχει αναλάβει την καλλιτεχνική διεύθυνση του Φεστιβάλ Φιλίππων - Θάσου.

info web Θοδωρής Γκόνης

Δεκεμβρίου 23, 2011

Aνδρέας Μιχαλακόπουλος

Βαθμολογία Άριστα γιατί δεν υπάρχει τίποτε καλύτερο από αυτό: Γυμνασιάρχης Πάτρας, για τον μαθητή Ανδρέα Μιχαλακόπουλο
Aνδρέας Μιχαλακόπουλος 1875 - 1938
1875, Πάτρα - 1938, Αθήνα (62) —Σύγχρονος του εκ Καρύταινας Αρκαδίας, νομικού και πολιτικού Νικολάου Δημητρακόπουλου - υπουργού Δικαιοσύνης, στη Α΄ κυβέρνηση του Ελευθερίου Βενιζέλου, υπηρέτησε στην ίδια κυβέρνηση ως υπουργός των Οικονομικών (1912-1916).

Πελοποννήσιος κι αυτός - από την Πάτρα, γιος του επιφανούς δικηγόρου της πόλης, Σπήλιου Μιχαλακόπουλου. Υπήρξε λαμπρός μαθητής, έξοχο πνεύμα στο σημείο που στο Απολυτήριο του επάνω, ο Γυμνασιάρχης έγραψε "Βαθμολογία Άριστα γιατί δεν υπάρχει κάτι περισσότερο απ' αυτό!"

Αν και ο πατέρας του τον προόριζε για τη Νομική Σχολή, ακολούθησε τον Στρατιωτικό κλάδο σπουδάζοντας στη Στρατιωτική Σχολή Ευελπίδων - σταδιοδρομία που ήταν πρώτη στις προτιμήσεις των νέων της εποχής. Ωστόσο δεν παρέλειψε και τις νομικές σπουδές, στη Γαλλία, στη Γερμανία αλλά και στην Ελλάδα.

Πρωτοστάτησε στα πολιτικά δρώμενα της εποχής εκλεγείς βουλευτής Αχαϊας για πρώτη φορά το 1911, αποκτώντας και το αξίωμα του Πρωθυπουργού της Ελλάδος την περίοδο 1924 - 1925 στη συγκυβέρνηση με τον Γεώργιο Κονδύλη, η οποία ανετράπη τον Ιούνιο του 1925 από τη δικτατορία του Θεόδωρου Πάγκαλου. Το 1928, διετέλεσε Αντιπρόεδρος στη Κυβέρνηση Ζαϊμη.

Υπουργός Εξωτεριικών στη κυβέρνηση Βενιζέλου το 1929, εκπροσώπησε την Ελλάδα στη ΚΤΕ. Συμμετείχε με το Βενιζέλο στις διαπραγματεύσεις για τη Συνθήκη της Λωζάνης —(τότε που ο Βενιζέλος απείλησε με αναχώρηση από τις διαπραγματεύσεις, καθώς δεν διαφαινόταν ότι τα ελληνικά αιτήματα βαίνουν προς ικανοποίηση) και συνυπέγραψε το Σύμφωνο ειρήνης και φιλίας μεταξύ Ελλάδος Τουρκίας, στην Άγκυρα το 1930 - με ομόλογό του τότε υπουργό στη κυβέρνηση Κεμάλ Ατατούρκ, τον "σκληροπυρηνικό" Ισμέτ Ινονού.
Κατά τη δικτατορία του 1936 του Ιωάννη Μεταξά,εξορίστηκε στην Πάρο όπου και αρρώστησε και εξ αυτού οδηγήθηκε στον Ευαγγελισμό για νοσηλεία, όπου και πέθανε το Μάρτιο του 1938.

Επίσημος Ιστότοπος: Ανδρέας Μιχαλακόπουλος

Νοεμβρίου 22, 2011

Νικόλαος Δημητρακόπουλος

Νικόλαος Δημητρακόπουλος
(Ενημέρωση: 8/6/'16) Για τον Νομοδιδάσκαλο του Έθνους μια διαπρεπή φυσιογνωμία, πραγματοποιήθηκε εκδήλωση από την Εταιρεία Αρκαδικών Γραμμάτων και Τεχνών στη Παλαιά Βουλή (8/'07).

Ο Νικόλαος Δημητρακόπουλος γεννήθηκε στις 28 Ιανουαρίου του 1864 στην Καρύταινα. Είναι ο Νομοδιδάσκαλος του Έθνους. Φοίτησε στη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών. Το 1906 πολιτεύθηκε στην Αρκαδία όμως δεν κατόρθωσε να μπει στη Βουλή. Το 1909 τον κάλεσαν να πάρει Υπουργείο μα δε δέχτηκε επειδή δεν είχε ψηφιστεί από το Λαό. Η κυβέρνηση Στέφανου Δραγούμη τον διόρισε καθηγητή Αστικού Δικαίου στο Παν/μιο Αθηνών - θέση που δε δέχτηκε. Στις 6 Αυγούστου 1910 αναδείχθηκε ο πρώτος βουλευτής Αρκαδίας και ήταν αρχηγός ομάδας βουλευτών στην Ελληνική Βουλή.

Τον χαρακτήρισαν δε ως ανατέλλοντα ήλιο του Κοινοβουλίου. Ο πρωθυπουργός Ελευθέριος Βενιζέλος στις 6 Οκτωβρίου 1910 εκτιμώντας τις ικανότητες του, του έδωσε το Υπουργείο Δικαιοσύνης χωρίς να πάψει να διατηρεί την αυτοτέλεια του. Στο υπουργείο αυτό παρέμεινε 18 μήνες και προσέφερε μεγάλο έργο. Θέσπισε νόμους που ισχύουν ακόμη και σήμερα.
Αργότερα ίδρυσε δικό του κόμμα και στις 30 Αυγούστου 1916 του ανατέθηκε από το βασιλιά Κωνσταντίνο ο σχηματισμός κυβέρνησης που τορπίλισε όμως η αγγλική πολιτική και κατέθεσε την εντολή. Στις εκλογές του 1920 έφερε στη Βουλή 14 βουλευτές ο ίδιος όμως δεν πολιτεύθηκε γιατί ήταν άρρωστος και στις 21 Δεκεμβρίου 1921 πέθανε στη Βιέννη.

Άφησε μνημειώδες έργο, διατριβές, νομικές, φιλολογικές, κοινωνιολογικές κλπ. μελέτες. Οι μελέτες του έχουν ταξινομηθεί σε τρεις μεγάλους τόμους "Νομικών Ενασχολήσεων" από τον καθηγητή Μπαλή. Είχε πλατιά μόρφωση και γνώριζε τέσσερις γλώσσες. Ήταν φοβερός ρήτορας και στη Βουλή τον άκουγαν με ανοιχτό στόμα.


Για τη ζωή και το έργο του, το ύψος του ηθικού του μεγαλείου μίλησαν πολλοί και πολλά διηγήθηκαν άνθρωποι που τον γνώρισαν από κοντά. Αποτέλεσε και αποτελεί παράδειγμα για όλους που ασχολούνται με τα Κοινά.
Άρθρο για τον Νικόλαο Δημητρακόπουλο el.wikipedia.org

Φωτό: ανδριάντας του Ν. Δημητρακόπουλου (1814 - 1921) στη γενέτειρα του Καρύταινα
Α΄εικόνα: πηγή

Οκτωβρίου 05, 2011

Κτίριο Μηναίου

Ένα θαυμάσιο οίκημα σε νεοκλασσική γραμμή με επιρροές από το ανάκτορο της Ελισσάβετ (Σίσσυ) στη Κέρκυρα.
Το οίκημα κτίστηκε το έτος 1905. σε σχέδιο Τεκτονικής Κ. Π. Χαντζάρα, όπως αναγραφεί εντοιχισμένη μαρμάρινη επιγραφή και χρησιμοποιήθηκε από τον ιδιοκτήτη του γυναικολόγο ιατρό και μετέπειτα Δήμαρχο Ναυπλιέων Γεώργιο Μηναίο ως κατοικία και ιδιωτική κλινική. Μεταγενέστερα, όταν έπαυσε η λειτουργία της κλινικής, στεγάστηκαν διαδοχικά στο κτίριο η έδρα της 4ης Σιδηράς Μεραρχίας, το Νοσοκομείο Ναυπλίου η Ανώτερα Διοίκηση Χωροφυλακής και τελευταία, η ταβέρνα με τίτλο ο Νικόλας.

Το κτίριο περιήλθε στην κυριότητα του Δήμου Ναυπλιέων, ύστερα από αναγκαστική απαλλοτρίωση και το 1997 παραχωρήθηκε στην Εθνική Πινακοθήκη για να λειτουργηθεί ως παράρτημα της. Η άρτια ανακαίνηση και ο εξοπλισμός έγινε δαπάναις του Κοινωφελούς Ιδρύματος Ωνάση επί διευθύντριας Μαρίνας Λαμπράκη Πλάκα και οι εργασίες περατώθηκαν το 2004 - έτος στέγασης του παραρτήατος της Πινακοθήκης στο Ναύπλιο.
Romy Schneider - Sissy Empress
Υ.Γ. Το Αχίλλειο ανάκτορο κτίστηκε από το 1889 έως το 1891, ως κατοικία της Πριγκίπισσας Ελισσάβετ φον Βίτελσμπαχ (γνωστή και ως Πριγκίπισσα Σίσσυ). Το όνομα Αχίλλειο προέρχεται από τον μυθικό ήρωα Αχιλλέα (πηγή)

ΚΤΙΡΙΟ ΜΗΝΑΙΟΥ πηγή άρθρου περισσότερα για Κτίριο Μηναίου

Σεπτεμβρίου 27, 2011

Παναγιώτης Τέτσης

Η Εθνική Πινακοθήκη και Μουσείο Αλεξάνδρου Σούτζου - Παράρτημα Ναυπλίου τιμά τον διακεκριμένο καλλιτέχνη και εγκαινιάζει έκθεση την Παρασκευή 28 Μαϊου 2010, στις 8.00 μ.μ., παρουσιάζοντας αντιπροσωπευτικά έργα από τις διάφορες θεματικές ενότητες της δουλειάς του.
Η ζωγραφική του Παναγιώτη Τέτση  γεν. 1925, (86) διατήρησε πάντα σταθερούς δεσμούς με την αίσθηση. Το βλέμμα του ασκήθηκε να διαβάζει το φως και να το μεταφράζει σε καθαρές δυνάμεις χρώματος. Κατάφερε να δημιουργήσει μια ζωγραφική υπαίθρου αληθινά χρωματική, με δυνατές αρμονίες, που μεταφράζουν πολύ πειστικά τη φύση του ελληνικού φωτός.

Ο Παναγιώτης Τέτσης, στα ώριμα έργα του, χτίζει κυριολεκτικά με το χρώμα. Μεταφράζει το φως και τη σκιά σε υπολογισμένες μονάδες καθαρού και λαμπερού χρώματος και οικοδομεί ένα σύμπαν αίθριο και φωτεινό. Το φως, μια ποιότητα που παραμελήθηκε στην αντίληψη του χρώματος από τη μοντέρνα ζωγραφική, για τον καλλιτέχνη δίνει τη βάση της χρωματικής τοποθέτησης σε κάθε πίνακά του. Η ζωγραφική του ωστόσο δεν αγνόησε τις κατακτήσεις της Αφαίρεσης. Κάθε τμήμα του πίνακά του διαβάζεται ως καθαρή ζωγραφική και ως μέρος του αινίγματος της εικόνας.
Ο Παναγιώτης Τέτσης ως στοχαστής του βλέμματος, αναζητά το απόλυτο. Οδηγεί το βλέμμα του θεατή στις μύχιες κινήσεις της ψυχής. Γι’ αυτό και δεν ζωγραφίζει παρά μόνο ό,τι γνωρίζει: τους φίλους του, οικείους χώρους της Ύδρας, την ώρα που την αποχαιρετά ο τελευταίος, τοπία της Σίφνου αλλά και τη Λαϊκή Αγορά της Παρασκευής στην οδό Ξενοκράτους (Κολωνάκι). Ακόμα νεκρές φύσεις με αντικείμενα, με τα οποία διατηρεί διαρκή απτική και οπτική σχέση. περισσότερα
Α΄εικόνα Αρχική πηγή

Απριλίου 30, 2011

Το Ναύπλιο

Nαύπλιο άποψη - Σούρουπο
Το Ναύπλιο ή Ανάπλι είναι πόλη της Πελοποννήσου, πρωτεύουσα του Νομού Αργολίδας και ο κυριότερος λιμένας της ανατολικής Πελοποννήσου. Σύμφωνα με την απογραφή του 2001 είχε 13.822 κατοίκους. Είναι μια απ’ τις πιο γραφικές πόλεις της χώρας, και υπήρξε πρωτεύουσα του ελληνικού κράτους στα χρόνια 1828 - 1833.

Το Ναύπλιο είναι γνωστό για το Μπούρτζι, μικρό φρούριο χτισμένο σε νησίδα μέσα στο λιμάνι, για το Παλαμήδι, ενετικό φρούριο που δεσπόζει στην πόλη, για την Ακροναυπλία (τουρκ. Ιτς-Καλέ), έτερο φρούριο ενετικό, επί της ομώνυμης χερσονησίδας, καθώς και ως τόπος δολοφονίας του Ιωάννη Καποδίστρια - A' Κυβερνήτη της Ελλάδας.

Nαύπλιο άποψη - Μέρα
Σύμφωνα με την ελληνική μυθολογία στην τοποθεσία της σημερινής πόλης, ίδρυσε ο Ναύπλιος —τη Ναυπλία η οποία οχυρώθηκε με κυκλώπεια τείχη. Αρχαιολογικά ευρήματα αποδεικνύουν την ύπαρξη της πόλης από τα μυκηναϊκά κιόλας χρόνια.

Το Ναύπλιο αποτελεί δημοφιλή προορισμό των κατοίκων της Αθήνας και της Πελοποννήσου καθώς απέχει λίγο και από τις δυο περιοχές.

Στα ομορφότερα κτίρια της πόλης είναι το μέγαρο Άρμανσμπεργκ (κατοικία του αντιβασιλέα της Ελλάδος Άρμανσμπεργκ) καθώς και το αρχαιολογικό μουσείο στην πλατεία Συντάγματος.
Στην πόλη λειτουργεί επίσης παράρτημα της Εθνικής Πινακοθήκης.

πηγή

Δεκεμβρίου 10, 2010

Εκτροχιασμός Αμαξοστοιχίας

Αργολίδα - Ένας νεκρός από εκτροχιασμό αμαξοστοιχίας

Κατέληξε ένας από τους τρεις ανθρώπους που εγκλωβίστηκαν στην αμαξοστοιχία που εκτροχιάστηκε την Πέμπτη το βράδυ έξω από τον Αχλαδόκαμπο Αργολίδας. Στην αμαξοστοιχία επέβαιναν συνολικά 47 άτομα. Το δυστύχημα έγινε το βράδυ της Πέμπτης στις 10:00μμ, στη γραμμή Τρίπολη - Καλαμάτα - Άργος, που επαναλειτούργησε το 2009 για να ξανακαταργηθεί προφανώς μετά το ατύχημα.

Το περίεργο είναι ότι το ατύχημα έγινε στην ευθεία γραμμή ενώ το τρένο εκινείτο με τις συμβατικές ταχύτητες των συρμών του ΟΣΕ.
περισσότερα ΣΚΑΪ Player TV : ΣΚΑΪ - www.skai.gr